2917

Luxemburg heeft maar één inschrijving op de Werelderfgoedlijst en dat is de gelijknamige hoofdstad met zijn fortificaties. Niet het kasteel van Vianden of de abdij van Echternach dus. Ooit stonden die wel op de wachtlijst, maar ze zijn daar in 2014 resp. 2011 van afgevoerd. Blijft dus over Luxemburg-stad en dat staat er met nummer 699 sinds 1994 op. Het spreekt voor zich dat er vrij veel postzegels met afbeeldingen van de stad uitgegeven zijn, de eerste in 1921.

Op 1 mei 1935 verscheen een serie van maar liefst 15 toeslagzegels ter ondersteuning van intellectuelen. Kennelijk was de overheid nog niet erg bereidwillig om die intellectuelen – het ging om kunstenaars, journalisten en wetenschappers van allerlei aard – te ondersteunen en was daar zelfs een internationale (!) vereniging voor opgezet. De Michel-catalogus heeft het zelfs over geëmigreerde intellectuelen, waarbij 1935 zou kunnen aansluiten op de dreiging van het Nazibewind in Duitsland, waarvoor gestudeerde koppen die een afwijkende mening ventileerden niet altijd veilig waren. Behalve het bestaan van postzegels heb ik er in ieder geval niets over kunnen vinden. Ook Frankrijk gaf dergelijke zegels uit, daar bleek dat velen werkloos waren (chomeurs intellectuels) en daarom het goede doel nodig hadden.

Vijftien Luxemburgse zegels dus en allemaal met een toeslag zo groot als de postprijs zelf. Dat telt aardig aan als de hoogste waarde 20 francs is en de gehele serie op 46 francs en 5 centimes uitkwam, totale kosten aan het loket 92 francs en 10 centimes. Er is om minder een rel uitgebroken. Het spreekt voor zich dat de gewone gebruiker daar niet in tuinde en de serie links liet liggen. De oplagen zijn klein en gebruikte zegels zijn schaars. Gelukkig is de 70 centimes goed te verkrijgen en uiteraard ongebruikt.

Op deze zegel zien we de Pont Adolphe, die tussen 1900 en 1908 als overspanning van het Petrusse-dal werd gebouwd en toentertijd de grootste stenen boogbrug ter wereld was. Een tegenwoordige aanvulling is een onder het brugdek aangebracht fiets en voetpad. We kijken vanuit de binnenstad (de Uewerstad) over de brug naar buiten en zien dan het Spaarbankgebouw (Spuerkeess) aan het Place de Metz. Het werd ontworpen door Jean-Pierre Koenig (1870-1919) en gebouwd tussen 1909 en 1913. Het gebouw dient nog altijd als dé Luxemburgse spaarbank en is gedeeltelijk ook als museum ingericht.

 

Zie ook: https://www.spuerkeess.lu/en/about-us/the-bank-museum/
Foto’s van de bouw van de brug: https://travaux.public.lu/fr/galeries/photos/galerie-ponts-viaducs/pont-adolphe-1900-1903.html

6567

Zoals we inmiddels wel weten heeft San Marino heel vaak zijn hoofdstad afgebeeld, al was het alleen maar het wapenschild. Ook plaatjes met diverse voorstellingen van het straatbeeld zijn rijkelijk aanwezig. Op deze postzegel van 1955 zijn beide het geval: links onderin de drie torens van het wapenschild en in het zegelbeeld zelf nog eens, maar dan naar het leven getekend door Roberto  Franzoni (1882-1960), afkomstig uit Bologna en een van de beste Art Nouveau-kunstenaars van Italië en volgeling van Alfons Mucha. In zijn laatste jaren, die hij in San Marino doorbracht ontwierp hij nog een flink aantal postzegels. De sfeer van zijn Art Nouveau-werk was wel wat weggeëbd, maar evengoed zijn het nog aardige plaatjes.

We kijken hier langs de eerste toren (de Guaita), zuidwaarts naar de andere twee torens. Ik heb hier al eens over geschreven.

Nog meer informatie:

 

4094

Franse koloniën in de Tweede Wereldoorlog waren bijna allemaal hetzelfde, een serietje gewijd aan de landsverdediging met koloniale soldaten, een paar zegels uit jaren 30 series met in een hoekje de collaborerende president Pétain en wat vage toeslagzegels. Allemaal geproduceerd door de Vichy-regering en ze zagen nooit een loket van een postkantoor. Deze zegels bestaan dus niet gebruikt.

De tegenkracht was de vanuit Londen, later uit Noord-Afrika opererende Charles de Gaulle en zijn Vrije Fransen. Een voor een sloten ook een aantal koloniën zich aan, als eerste op 22 juli 1940 de Nieuwe Hebriden, overigens een samen met Engeland bestuurd gebied, tegenwoordig de onafhankelijke republiek Vanuatu. Réunion sloot zich op 28 november 1942 ook aan. In 1943 werden de eerste ‘France Libre’-opdrukken uitgegeven. 50 zegels van de series uit de jaren 30 kregen een opdruk zoals bovenstaand. Ook deze zijn gebruikt een stuk zeldzamer dan ongebruikt en ik heb dan ook alleen maar ongebruikte exemplaren.

Op deze zegel is de vallei van Salazie in het noordoosten van het eiland te zien. Deze vallei is zelf geen onderdeel van het Werelderfgoed, de pitons eromheen zijn dat wel. De oorspronkelijke zegels waren uit 1933 en dit ontwerp was van C. Abadie. Helaas is er niets over hem te vinden en voor zover bekend maakte hij alleen zegels voor Réunion.

3004

Het historisch centrum van Algiers staat sinds 1992 op de Werelderfgoedlijst. Een van de highlights is de Grote Moskee (Djamaa el Kebir), gebouwd tussen 1018 en 1097 met een in 1322 voltooide minaret. Het is een van de weinige nog bestaande voorbeelden van de architectuur van de Almoraviden, die in Noord-Afrika en Spanje vanuit hoofdstad Marrakesh heersten tussen 1040 en 1147. Algiers, in 960 gesticht, was hun meest oostelijke stad en een belangrijke zeehaven en als zodanig was een belangrijke en grote moskee erg nodig.

Nu valt groot nogal mee als je weet dat het grondplan slechts 46 bij 38 meter groot is. Vanuit dat oogpunt is het zelfs een vrij kleine moskee, zeker wanneer je hem vergelijkt met exemplaren die enkele eeuwen later gebouwd zijn. Voor Algiers was het kennelijk genoeg. Gezien de ligging bij de haven zal de moskee waarschijnlijk in eerste instantie gebruikt zijn door zeelieden, die in de stad een eerste aanlegplaats hadden.

De postzegel was er één van een serie van 27 met acht verschillende onderwerpen. Drie zegels zijn gewijd aan de moskee, 7 andere tonen andere plekken in Algiers of de M’Zab-vallei (WEL 188). De ontwerper van de zegel is Jean Antonin Delzers (1873-1943), die vele zegels voor Frankrijk en Franstalige gebieden, maar ook voor Albanië heeft ontworpen. Zijn eerste werk was voor de kolonie Togo in 1924. Op Lastdodo staan er 477 geregistreerd en daar zijn de zegels voor Algerije nog niet eens in meegeteld.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9