13 maart 1870 – Amerikaanse staatslieden (I)

Zachary Taylor (l) en Edwin Stanton

Na het gedoe rond de slecht ontvangen frankeerzegels van 1869 werd in alle haast gewerkt aan een nieuwe serie, waarin alleen nog maar kopjes van staatslieden voorkwamen en bovendien in een gebruikswaarde die hun populariteit het beste weerspiegelde. Geen poespas meer met gebeurtenissen en dat zou het beeld blijven tot 1885 toen de Verenigde Staten hun eerste expressezegel uitbrachten voorstellende een hardlopende ijlbode (later kreeg die de beschikking over een fiets en vervolgens een motorfiets). In 1893 werd middels een grote tentoonstelling in Chicago aandacht besteed aan de 400ste herdenkingsdag van de ontdekking van Amerika door Columbus en daar hoorde ook een serie van maar liefst 16 postzegels bij.

Men had in 1870 de behoefte aan 12 verschillende waardes, waarvoor 13 zegels geproduceerd werden, de 2 cents, oorspronkelijk in bruin, kwam later in de kleur vermiljoen uit. Later in de jaren 80 van de 19e eeuw volgden nog enkele nieuwe waardes en zegels in andere kleuren, onder andere met het portret van de vermoorde president Garfield.

De zegels werden in eerste instantie gedrukt bij de National Bank Note Company, maar vanaf 1873 door de Continental Bank Note Company en na de fusie in 1879 door de American Bank Note Company. Voor de portretten werd als vanouds gebruik gemaakt van bekende schilderijen of beelden. De gravures waren van de hand van een drietal graveurs: de Franse immigrant Joseph P. Ourdan (1803-1874) voor de 3, 6, 7, 24 en 30 cents, Joseph I. Pease (1809-1883) voor de 1 cent en de Italiaan Luigi (Louis) Delnoce (overleden 1888) voor de 2, 10, 12, 15, 90. Wie de 5 graveerde is onbekend.

De 1, 2 en 3 cents kregen de portretten van Benjamin Franklin, Andrew Jackson en George Washington. De 5 cents, die pas eerst in 1875 uitkwam geeft het eerste nieuw te bepreken portret.

5 cents – Zachary Taylor

USA Mi 48

Van de nieuwe portretten in de originele serie is dit de enige oud-president en bovendien de enige die ons aankijkt, waar alle anderen naar links lijken. Deze kwam pas in 1875 uit toen er behoefte aan een zegel in het lange tijd niet gebruikte tarief van 5 cents zegel kwam.

Zachary Taylor werd geboren op 24 november 1784 in Barboursville in Virginia als derde zoon van een gezin met 5 andere jongens en 3 meisjes. Zijn familie was een plantersfamilie die in de 17e eeuw uit Engeland geïmmigreerd waren. Enkele jaren na Taylors geboorte verhuisde het gezin naar Kentucky.

Zachary was een gemiddeld intelligente jongen die al gauw droomde van een carrière in het leger. Daar werd hij dan ook in 1808 aangenomen. In de eerste jaren vocht hij met zijn regiment tegen indianen, maar daarna kwam er een serieuze klus: de oorlog van 1812, die tegen de Britten werd uitgevochten. Deze oorlog werd gevoerd om de voormalige kolonisator een hak te zetten. Door de handelsblokkade van Napoleon wilde men in Londen koste wat kost voorkomen dat andere landen wel met Frankrijk konden handelen en men besloot de belangrijkste Amerikaanse havens te blokkeren. President Thomas Jefferson was woedend en verklaarde de oorlog waarin hij bezwoer Canada te veroveren. Na allerlei schermutselingen werd in Gent in 1814 de vrede getekend en de situatie van voor de oorlog min of meer hersteld.

Na het tekenen van de vrede ging het weer zoals vanouds: knokken tegen de indianen, maar de volgende uitdaging, die de geleidelijk tot generaal gepromoveerde Taylor kreeg en die hem vrijwel eeuwige roem verschafte, was in 1845. In 1836 had Texas zich afgescheiden van Mexico en zichzelf tot republiek uitgeroepen. Het land stond echter wel open voor eventuele aansluiting bij de Verenigde Staten, waar de meeste bewoners, veelal Engelstalige pioniers, zich veel meer thuis bij voelden dan dat bij Mexico ooit het geval zou zijn geweest. Het was bovendien een stokpaardje van president John Tyler, die door een annexatie een herverkiezing in de wacht hoopte te kunnen slepen.

In 1845 was het zover, Tyler werd weliswaar niet herkozen, maar kon in de laatste dagen van zijn ambtstermijn wel het annexatieverdrag tekenen. Mexico, die Texas nog altijd als een afvallige provincie beschouwde, was in rep en roer en trok zijn legers samen aan de grenzen. De Amerikanen bleken oppermachtig en in mei 1848 moesten de Mexicanen de ongunstige vrede van Guadelupe Hidalgo, nu een wijk van Mexico-City, tekenen, waarbij ze niet alleen Texas voorgoed verloren, maar ook Californië en delen van onder andere Arizona, Nevada en Utah aan de VS zouden komen.

Hoewel het succes tijdens de regering van Democraat James K. Polk had plaats gevonden had die al bij zijn verkiezing in 1844 aangegeven slechts één termijn te willen dienen. In 1848 werd Lewis Cass op de nationale conventie gekozen als de Democratische kandidaat, maar interne spanningen binnen de partij maakten dat die weinig kans had. De Whigs, voorlopers van de huidige Republikeinen, schoven Zack Taylor, die tot 1846 in het geheel niet naar een politieke functie taalde, naar voren en deze werd met ruime meerderheid gekozen tot president.

Lang duurde zijn presidentschap niet. Na 16 maanden in het Witte Huis gezeten te hebben overleed hij op 9 juli 1850 als gevolg van dysenterie, na het eten van ondeugdelijk fruit. Veel had hij niet voor elkaar kunnen krijgen en een aantal dingen die op de plank lagen, werden door vice-president en opvolger Millard Fillmore afgehandeld.

De 6 cents van de serie toonde Abraham Lincoln, dus kom ik bij de nieuwe waarde van…

7 cents – Edwin McMasters Stanton

USA Mi 40

Tussen alle grootheden uit de bijna 100-jarige geschiedenis van het land die in deze serie geëerd worden is Stanton een absoluut buitenbeentje. Deze postzegel is de enige die ooit met zijn portret (naar een schilderij van Francis B. Carpenter) is verschenen, zeer waarschijnlijk als eerbetoon aan de oud-minister, die met kerstmis 1869 was overleden en die een behoorlijke pijler was geweest in de Burgeroorlog en de carrière van president en oud-generaal Ulysses S. Grant.

Edwin Stanton werd in 1814 in Steubenville in Ohio geboren. Hij studeerde rechten en werkte zich op tot advocaat-generaal aan het Hooggerechtshof. In die functie wist hij in de kijker van de Democraten te komen. In 1857, bij het aantreden van James Buchanan als president werd aanvankelijk Jeremiah S. Black gekozen tot minister van Justitie. Deze zou naam maken met een aantal belangrijke juridische besluiten omtrent het nieuw verworven Californië en Stanton was degene die de zaken ter plekke regelde. Toen minister van Buitenlandse zaken Lewis Cass (de eerder genoemde presidentskandidaat van 1848) zijn ontslag nam wegens onenigheid met de president werd Black zijn opvolger en een logische keuze voor de openvallende post van minister van Justitie was dus Stanton.

Ook deze had, als Noordelijke Democraat, een moeizame relatie met Buchanan, met name omdat die niets deed aan de slavernij, waar Stanton een verklaard tegenstander van was. Toen Abraham Lincoln aan de macht kwam was Stanton dan ook een van de eersten die zich aansloot bij het beleid van de nieuwe president. Die beloonde hem met een ministerschap in zijn kabinet en wel dat waarmee hij het bekendst is geworden: dat van Oorlog. Als zodanig zette hij zijn stempel op het verloop van de Burgeroorlog, die in 1861 uitbrak.

In de eerste plaats zorgde hij dat de relatie van zijn departement met het Congres genormaliseerd werd. Daarna besloot hij dat alle militaire middelen in Amerika geproduceerd dienden te worden en zorgde hij voor een verbeterd communicatienetwerk. Dit alles zou van beslissende aard zijn voor het verloop van de oorlog. In het begin waren de resultaten niet erg om naar huis te schrijven, maar nadat Lincoln met zijn rechterhand Stanton enige personele veranderingen hadden aangebracht in het militaire apparaat kwam de overwinning in zicht.

Stanton was uiteindelijk door Lincoln uitgenodigd om met hem naar het Ford Theatre te gaan, maar bescheiden als hij was had hij geweigerd. Het kwam als een enorme schok voor hem dat zijn ‘baas’ was neergeschoten en was een van de laatsten die hem op zijn sterfbed zagen. Het was Stanton die het hele politieapparaat mobiliseerde dat uiteindelijk John Wilkes Booth zou weten te arresteren.

Onder Andrew Johnson bleef Stanton minister van Oorlog, met als voornaamste taak hetdemobiliseren van het leger. Omdat de mannen elkaar niet lagen besloot Johnson, ondanks tegenwerking van Seward en Grant, zijn minister van Oorlog te ontslaan. De Senaat was daar niet blij mee en trachtte de president zelfs te impeachen, maar uiteindelijk kwam daar niets van.

Edwin Stanton overleed op 24 december 1869 als gevolg van ademhalingsproblemen veroorzaakt door zijn astma.

Volgende keer in dit drieluik Henry Clay en Daniel Webster.