1873 – William Henry Seward

Seward als minister van buitenlandse zaken

Ooit was Zegelgek in Seward. Het stadje in Alaska dient als uitvalsbasis voor toeristische uitstapjes in de ervoor liggende baai om allerlei wild te observeren.

Het plaatsje dankt zijn naam aan William Henry Seward, minister van Buitenlandse Zaken onder Abraham Lincoln en Andrew Johnson. Hij werd geboren in het plaatsje Florida in de staat New York, op 16 mei 1801. Zijn vader was een boer en slavenhouder voordat de slavernij in de staat in 1827 werd afgeschaft.

Hij was een buitengewoon intelligente student, die al op 21-jarige leeftijd een juristenpraktijk in het stadje Auburn had, overgenomen van de gepensioneerde rechter Elijah Miller, wiens dochter Frances hij in 1824 zou trouwen. In deze periode kwam hij ook in aanraking met de politiek en in 1828 maakte hij zich sterk voor de herverkiezing van John Quincy Adams, maar Andrew Jackson won. Hij bleef Adams steunen in zijn oppositie tegen Jackson, die ze maar een corrupte vrijmetselaar vonden. De krachten waren echter nog niet voldoende gebundeld, want Jackson won in 1832 een tweede termijn, waarna, in 1834 de oppositie beter geregeld werd met de oprichting van de Whig-partij. Toch wonnen in 1836 de Democraten in de persoon van Martin van Buren.

Een economische crisis speelde de Whigs echter in de kaart en in 1839 wist Seward het gouverneurschap van de staat New York in de wacht te slepen. Deze positie behield hij tot 1842, daarna keerde hij terug naar zijn praktijk tot 1849, het jaar dat hij gekozen werd voor een openvallende zetel in de Senaat. Als senator nam hij al meteen een standpunt in tegen de slavernij en veroordeelde het door Henry Clay opgestelde compromis als teveel op de hand van de zuidelijke slavenstaten. Ook de in 1854 opgestelde Kansas-Nebraska Bill, die stelde dat in nieuwe staten ten noorden van N 36° 30 slavernij verboden zou zijn en ten zuiden daarvan ze er zelf over mochten beslissen, kon niet de goedkeuring van Seward wegdragen. Als een daad van verzet namen de Sewards zelfs gevluchte slaven in hun huis op.

In 1854 werd de Republikeinse Partij opgericht. Deze nam een aanzienlijk sterker standpunt in voor wat betreft de slavernij en Seward voelde zich er dan ook toe aangetrokken. Zijn tweede termijn als senator was als vertegenwoordiger van de Republikeinen.

Een nieuw hoogtepunt in de politieke carrière van Seward was zijn mogelijke nominatie voor het presidentschap in 1860. Vele partijgenoten waren er van overtuigd dat hij alles in zich had om president te worden en het was dan ook een onaangename verrassing dat de voormalige gouverneur van Illinois, Abraham Lincoln, in de vierde stemronde Seward versloeg. Nadat hij de teleurstelling verbeten had herpakte hij zich en omdat het voor Lincoln nog allerminst een gelopen race was, besloot Seward zich volledig in te zetten voor de campagne. Toen in november Lincoln gekozen werd nam hij Seward als dank op in zijn kabinet als Secretary of State. Seward deed er vervolgens alles aan om een burgeroorlog te voorkomen, maar dit mislukte.

Toen de burgeroorlog eenmaal begonnen was, werd het Sewards voornaamste taak om eventuele buitenlandse belangen buiten de deur te houden, landen als Engeland en Frankrijk zouden maar al te gewillig een graantje mee willen pikken door wapens aan de ene of de andere partij te leveren.

In 1864 werd Lincoln herkozen en na zijn eedaflegging liep de oorlog snel af. Op 14 april 1865 vond de moordaanslag op de president plaats. Naast Lincoln zouden ook vicepresident Andrew Johnson en William Seward omgebracht moeten worden. Alleen John Wilkes Booth slaagde in zijn onderneming. Lewis Powell, die aangewezen was om Seward thuis te vermoorden, slaagde maar gedeeltelijk in zijn opzet. Hij verwondde de minister en enkele van zijn huisgenoten, maar sloeg toen op de vlucht om de volgende dag opgepakt te worden. Frances Seward overleed als gevolg van de ondervonden stress nog voor de terechtstelling van Powell in juli.

USA Dienst Mi 67 (bron)

Ook onder de nieuwe president Andrew Johnson bleef Seward minister van buitenlandse zaken. Nu kreeg hij enkele belangrijke dossiers op zijn bureau. Het eerste was Mexico, waar Britten, Spanjaarden en Fransen van de Burgeroorlog gebruik gemaakt hadden om hun belangen daar uit te spelen. In 1864 waren de Fransen zelfs zo ver gegaan om de Oostenrijkse aartshertog Maximiliaan als keizer op de troon te zetten. Toen de Amerikanen de handen vrij hadden wilden ze de Fransen zo snel mogelijk uit Mexico hebben en na enige druk trok Napoleon III inderdaad zijn troepen terug, Maximiliaan als prooi voor de Mexicaanse republikeinen onder leiding van Benito Juarez overlatend.

Het andere grote dossier, dat waar Seward het meest bekend van is geworden, is de aankoop van Alaska. Dit had een en ander te maken met de expansiedrift van de Verenigde Staten in de loop van de 19e eeuw. Westwaarts was geen probleem, en dat ging gestaag door, naar het zuiden was de rek er wel zo’n beetje uit, maar het noorden was nog tamelijk onontgonnen gebied. Weliswaar zouden de Britten nooit toestaan dat een van hun koloniën in Canada aangetast zouden worden, maar in het verre noordwesten lag nog een stukje land dat alleen maar door Inuit en een stelletje Russische pelsjagers bewoond werd: Alaska. Eigenlijk was dit nauwelijks rendabel voor de Russen en bovendien was de regering in Sint Petersburg bang voor toekomstige Britse bases in Canada, die bij een eventuele oorlog de Russen in grote problemen zouden kunnen brengen. Er was dus wel te praten over verkoop en de tsaar stuurde zijn minister Eduard de Stoeckl naar Amerika om te onderhandelen. Na veel loven en bieden werd de koop in maart 1867 gesloten en waren de Verenigde Staten voor $7,2 miljoen eigenaar geworden van Alaska. Aanvankelijk konden ze er net zo min wat mee als de Russen, maar de vondsten van goud en olie maakten het gebied tot een van de melkkoeien van Washington.

Seycellen Mi 377 uit 1976

In 1868 voerde Seward nog campagne voor Ulysses Grant, maar deze bleek niet meer geïnteresseerd in een vervolg van zijn ministerschap. Seward trok zich terug uit de politiek en ondernam in 1870 en 1871 nog een reis om de wereld, waarbij onder andere Japan, India en Europa bezocht werden.

Na een ziekbed van een paar maanden overleed William H. Seward op 10 oktober 1872 in zijn huis in Auburn. Al in 1873 werd hij geëerd met vier postzegels en omdat er genoeg frankeerzegels waren werden het dienstzegels. Deze werden in dat jaar voor alle denkbare ministeries uitgegeven in de tekening van de lopende frankeerzegels, maar dan in één kleur en met inschrift van het betreffende departement. Uiteraard werd Seward afgebeeld op de zegels van de ‘Department of State’ met hoofdkleur groen en wel in waardes van $2, $5, $10 en $20. Dat dit dure zegels zijn mag duidelijk zijn.

Daarna was er nog een zegel in 1909 met zijn portret, maar vervolgens is er nooit meer een verschenen in de VS, wel in een paar andere landen, met als meest serieuze daarvan die van de Seycellen in 1976.

De volgende keer kijken we naar dé rebellenleider van het Spanje van 1873.