April 1869 – SS Honfleur

Jesurun post Mi 2 (bron)

In 1864 kwamen de eerste postzegels uit ten behoeve van de pakketdiensten tussen La Guaira in Venezuela en het Maagdeneiland Saint Thomas. Hierover heb ik vorig jaar al eens geschreven. Ook kwam daar de op Curaçao gevestigde rederij van Jacob Abraham Jesurun (1806-1875) ter sprake, die in 1867 het contract van Venezuela overnam.

In april 1869 kwamen hier ook postzegels voor uit, in de waardes van ½ real in groen en 2 reales in rozerood, volgens de Venezolaanse munteenheid, die algemeen geaccepteerd werd op het postvervoer in het Caribisch gebied. Beide zegels tonen een scheepje, dat is ‘herkend’ als Jesuruns vlaggenschip de SS Honfleur.

De Honfleur, waar geen afbeeldingen van bekend zijn, werd in Millwall gebouwd. Millwall was een voorstadje van Londen op de noordoever van de Thames en bekend om zijn ijzer- en scheepbouwindustrie. De Millwall Iron Works ontstonden in 1824 uit een fusie van kleinere scheepsbouwers en metaalbedrijven en waren het grootste bedrijf in die sector in de Londense regio. Tot 1866 wisselde de werf meermalen van eigenaar en in die tijd was de ondernemer John Hughes verantwoordelijk voor de bedrijfsvoering van wat nu de Millwall Iron Works, Ship Building & Graving Docks Company heette. Hughes kon echter het faillissement van de werf als gevolg van de economische crisis van 1866 niet voorkomen en wist alleen de oorspronkelijke Iron Works te behouden. In 1870 vestigde hij zich in Rusland om daar zijn bedrijven voort te zetten op een door de Russen beschikbaar gesteld stuk land aan de Kalmius-rivier. Het plaatsje bij de fabrieken werd ter ere van Hughes Yuzovka genoemd. In 1924 werd het inmiddels tot stad gebombardeerde Yuzovka in een eerste vlaag van Stalins persoonsverheerlijking hernoemd tot Stalino en in 1961 kreeg het zijn huidige naam Donetsk, tegenwoordig in Oekraïne, maar onder bestuur van de Volksrepubliek Donetsk.

Om terug te keren naar de scheepswerf: op 12 oktober 1865 werd de Honfleur, genoemd naar het aardige Franse badplaatsje tegenover Le Havre aan de Seinemonding, te water gelaten en op 28 november kwam het in dienst van de London, Brighton & South Coast Railroad Co, een in die dagen snelgroeiende spoorwegmaatschappij in het zuiden van Engeland. Het was de bedoeling dat de scheepvaart een goede aanvulling van het spoorbedrijf zou worden, maar ook hier gooide de crisis roet in het eten en de Honfleur kwam al na enkele jaren te koop te staan. In 1868 werd Jacob Jesurun zodoende de nieuwe eigenaar en kreeg het zijn nieuwe thuishaven in Willemstad.

Lang heeft de Honfleur niet meer gevaren, in 1870 waren er al problemen in de relatie met de instabiele republiek Venezuela. De Honfleur zou uiteindelijk nog tot 1873 dienstdoen, al was het vrijwel niet meer op het post- en pakketvervoer op de Caribische Zee. In juni 1873 kwam er een einde aan het schip. Op de terugreis van Maracaibo naar Willemstad, moest kapitein Neuman aanleggen op het strand van Aruba vanwege een lek en dat bleek niet meer te repareren. Aan een korte, maar roemruchte geschiedenis was een einde gekomen…

De volgende keer keren we terug naar Servië, waar een nieuwe vorst aan de macht kwam.